Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν πραγματικά. Μένουν μέσα στη μνήμη ενός τόπου, μέσα στην ευγνωμοσύνη των ανθρώπων, μέσα στο αθόρυβο μεγαλείο της θυσίας τους.
Η Μαρία Ζαφείρη ήταν μια τέτοια μορφή. Μια γυναίκα που στάθηκε όρθια απέναντι στο καθήκον, με τη γαλήνη εκείνων που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια για να αποδείξουν την αξία τους. Μητέρα, σύζυγος, αστυνομικός, άνθρωπος της προσφοράς και της ευθύνης. Από εκείνες τις προσωπικότητες που δεν ζητούν να φανούν, αλλά φωτίζουν με την παρουσία τους.
Η στολή για τη Μαρία δεν ήταν απλώς υπηρεσία. Ήταν όρκος. Ήταν τιμή. Ήταν πίστη στην πατρίδα, στον πολίτη, στον άνθρωπο.
Και όταν η μοίρα τη βρήκε την ώρα του καθήκοντος, εκείνη πέρασε από την καθημερινότητα στην αιωνιότητα των ανθρώπων που προσφέρουν το ύψιστο χωρίς να το διαλαλούν.
Η θυσία της δεν μετριέται με λόγια. Μετριέται με το κενό που άφησε στην οικογένειά της, με τη συγκίνηση των συναδέλφων της, με τον σεβασμό μιας κοινωνίας που υποκλίνεται μπροστά σε μια γυναίκα που τίμησε τη ζωή της μέχρι την τελευταία της στιγμή.
Η Μαρία Ζαφείρη έφυγε υπηρετώντας. Και αυτό κάνει τη μνήμη της ιερή.
Αιωνία της η μνήμη.
Νίκος Τσερκεζίδης Επιχειρηματίας Τομεάρχης Περιβάλλοντος ΝΔ