Category Νεα

Η Χαλκιδική δυστυχώς βυθίζεται στην αποσύνθεση. Κι αυτό δεν είναι υπερβολή· είναι η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι μας. Γιατί εδώ και δεκαετίες βλέπουμε τους πολιτικούς μας εκπροσώπους από κάθε κόμμα να ξύνουν την πλάτη ο ένας του άλλου, να αναπαράγουν τα ίδια λόγια, τις ίδιες «υποσχέσεις», χωρίς να παίρνουν καμία ουσιαστική πρωτοβουλία. Κι έτσι, ο νομός μένει καθηλωμένος, να συζητά τα ίδια προβλήματα ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να φτάνει σε λύσεις.
Παράδειγμα πρώτο: το νερό. Εδώ και τριάντα χρόνια το συζητάμε. Οι αγρότες, που έχουν κουραστεί να φωνάζουν, καταντούν να χαρακτηρίζονται γραφικοί, μόνο και μόνο επειδή ζητούν τα αυτονόητα: πρόσβαση σε νερό για να συνεχίσουν να καλλιεργούν. Κι όμως, αντί για έργα, αντί για σχέδιο, αντί για πίεση στα αρμόδια υπουργεία, συναντούν σιωπή.
Παράδειγμα δεύτερο: το οδικό δίκτυο. Ο δρόμος Θεσσαλονίκης-Μουδανιών παραμένει ένας βραχνάς. Δύο λωρίδες, χωρίς λωρίδα έκτακτης ανάγκης, με απίστευτο μποτιλιάρισμα και συχνά δυστυχήματα. Όλοι μιλάνε για τουριστική ανάπτυξη, αλλά ξεχνούν ότι το πρώτο που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι ένας δρόμος-παγίδα. Στη Σιθωνία, το γνωστό φανάρι έχει καταντήσει ανέκδοτο κι όμως καμία σοβαρή παρέμβαση. Όλοι τα ξέρουν, όλοι τα ζουν, αλλά κανείς δεν δίνει λύση.
Αυτά είναι μόνο δύο από τα δεκάδες ζητήματα που θα μπορούσα να απαριθμήσω. Ο καθένας από εμάς έχει στο μυαλό του κι άλλα: σχολεία που καταρρέουν, υποδομές ανύπαρκτες, περιβαλλοντικά ζητήματα που χρονίζουν.
Κι όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό προσωπικό της Χαλκιδικής. Αυτό που «συνειδητοποιούμε» όλοι κι ας πονάει είναι ότι εδώ, στην πράξη, ο ένας πολιτικός ξύνει την πλάτη του άλλου. Δεν ασκούν πίεση, δεν συγκρούονται, δεν παλεύουν για τον τόπο. Κι έτσι, η Χαλκιδική μένει πίσω.
Ε, λοιπόν, έτσι δεν πάμε μπροστά. Έτσι μόνο βουλιάζουμε. Και είναι καιρός να το πούμε δυνατά.

Ζούμε σε μια εποχή που το διαδίκτυο έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Μας έδωσε φωνή, μας άνοιξε δρόμους γνώσης και επικοινωνίας, άλλαξε την καθημερινότητά μας. Όμως, εκεί όπου το εργαλείο γίνεται αυτοσκοπός, εκεί αρχίζει το πρόβλημα.

Ο εθισμός στο διαδίκτυο δεν είναι ένα μακρινό φαινόμενο είναι μια πραγματικότητα που αγγίζει κάθε σπίτι, κάθε οικογένεια, κάθε νέο άνθρωπο. Αντί να μας φέρνει πιο κοντά, πολλές φορές μας απομακρύνει. Αντί να ενισχύει τις σχέσεις, τις φθείρει. Οδηγεί στην αποξένωση, στην έλλειψη πραγματικής επικοινωνίας, στη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι κοιτούν περισσότερο την οθόνη παρά τα μάτια ο ένας του άλλου.

Οι προσωπικές σχέσεις δοκιμάζονται. Φίλοι, ζευγάρια, γονείς και παιδιά χάνουν το ουσιαστικό δέσιμο που μόνο ο αληθινός διάλογος και η ανθρώπινη επαφή μπορούν να προσφέρουν. Η μοναξιά και η απομόνωση αυξάνονται, ενώ τα ψηφιακά «likes» προσπαθούν μάταια να καλύψουν το κενό της ανθρώπινης παρουσίας.

Η τεχνολογία δεν είναι εχθρός· εχθρός είναι η κατάχρηση. Το ζητούμενο είναι η ισορροπία. Να μάθουμε να αξιοποιούμε το διαδίκτυο ως μέσο εξέλιξης, χωρίς να μας στερεί αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία: τον άνθρωπο δίπλα μας. Ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι μια σιωπηλή απειλή για την κοινωνία μας. Και είναι ευθύνη όλων πολιτείας, οικογενειών, φορέων, να σταθούμε απέναντί της με σοβαρότητα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που δίνει νόημα στη ζωή μας δεν είναι μια οθόνη, αλλά η ανθρώπινη σχέση.

Η Ελλάδα, μια χώρα που διδάσκει πολιτισμό και αξίες εδώ και χιλιάδες χρόνια, οφείλει σήμερα να διδάξει και ανθεκτικότητα.

Η προστασία των πόλεων μας, των περιαστικών περιοχών και των φυσικών θησαυρών μας δεν είναι απλώς μια τεχνική υποχρέωση· είναι εθνικό καθήκον, είναι πατριωτική αποστολή.

Η σύσκεψη υπό τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη με το Ελληνικό Δίκτυο Ανθεκτικών Πόλεων έστειλε το μήνυμα πως το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση πορεύονται πλέον μαζί.

Με επιστημονικά εργαλεία όπως ο νέος Χάρτης Επικινδυνότητας, με οργάνωση σε επίπεδο δήμων, με καταγραφή μέσων και δυνάμεων, οικοδομείται ένα στέρεο πλαίσιο προστασίας απέναντι στις φυσικές καταστροφές.

Η Ελλάδα απέδειξε φέτος ότι μπορεί να σταθεί όρθια ακόμη και σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες. Την ώρα που στην Ευρώπη οι καμένες εκτάσεις αυξήθηκαν δραματικά, η πατρίδα μας κράτησε το ισοζύγιο σε επίπεδα εικοσαετίας. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής βούλησης, καλύτερης συνεργασίας και συντονισμού, αλλά και της αυταπάρνησης των δυνάμεων πολιτικής προστασίας, των εθελοντών και της τοπικής κοινωνίας.

Η ανθεκτικότητα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι η δυνατότητα κάθε ελληνικής πόλης, κάθε χωριού, κάθε νησιού να αντιστέκεται στις απειλές και να ξαναστέκεται όρθιο. Είναι το μέτρο της δύναμης του έθνους μας.

Από την εναέρια εποπτεία των δασών έως τα τοπικά κέντρα διαχείρισης κρίσεων, από την εκπαίδευση των δημοτικών υπαλλήλων έως την ενεργή συμμετοχή των πολιτών, η Ελλάδα χαράζει δρόμο ευθύνης και προόδου.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να δούμε την προστασία του περιβάλλοντος και την ανθεκτικότητα των πόλεων ως ζήτημα εθνικής κυριαρχίας. Γιατί δεν υπερασπιζόμαστε απλώς δάση και πόλεις· υπερασπιζόμαστε το μέλλον των παιδιών μας, την ιστορική μας μνήμη και την ίδια την ταυτότητα της Ελλάδας.

Με ενότητα, σχέδιο και αποφασιστικότητα, μπορούμε να κάνουμε την Ελλάδα πρότυπο ανθεκτικότητας στην Ευρώπη και στον κόσμο.

«Η είδηση ότι μειώνονται οι τιμές σε 1.000 κωδικούς προϊόντων είναι ένα θετικό βήμα. Αυτό, όμως, που πραγματικά μετράει είναι να φτάσουν οι μειώσεις αυτές στο πορτοφόλι του Έλληνα καταναλωτή. Γιατί μόνο τότε θα σημαίνουν πραγματική ανακούφιση στην κοινωνία, σε μια περίοδο που κάθε ευρώ έχει αξία».

Ο κ. Τσερκεζίδης υπογράμμισε επίσης ότι:
«Οι μεγάλες αλυσίδες λιανεμπορίου οφείλουν να δείξουν κοινωνική ευθύνη, μειώνοντας τα περιθώρια κέρδους τους ώστε οι μειώσεις να επεκταθούν σε περισσότερους κωδικούς και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Οι πρωτοβουλίες αυτές πρέπει να έχουν συνέχεια, διάρκεια και ουσία, ώστε να στηριχθούν τα νοικοκυριά που δοκιμάζονται και να ενισχυθεί η κοινωνική συνοχή».

Η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Θεσσαλονίκη δεν αποτελεί απλώς μια τυπική εκκλησιαστική τελετουργία. Είναι μια στιγμή ιστορικού και πνευματικού βάρους για τον ελληνικό λαό, για κάθε Έλληνα Ορθόδοξο που βλέπει στο πρόσωπο του Πατριάρχη την ενσάρκωση της συνέχειας της πίστης, της παράδοσης και της ελπίδας.

Η Θεσσαλονίκη, μια πόλη με βαρύ ιστορικό φορτίο, υποδέχεται τον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας με την ίδια συγκίνηση που τον υποδέχονται οι ρίζες μας και η ιστορία μας. Είναι μια πόλη σταυροδρόμι πολιτισμών, μια πύλη της Ορθοδοξίας στα Βαλκάνια, και το πέρασμα του Πατριάρχη υπενθυμίζει τον δεσμό της Εκκλησίας με τον λαό και την καθημερινότητά του.

Για τον Έλληνα Ορθόδοξο, ο Πατριάρχης δεν είναι μόνο θρησκευτικός ηγέτης. Είναι σύμβολο ενότητας, φωνή που ξεπερνά τα όρια του θρησκευτικού χώρου και αγγίζει την κοινωνία, την παιδεία, την εθνική ταυτότητα. Είναι το πρόσωπο που μας ενώνει με το παρελθόν των μαρτύρων και των αγίων, αλλά και μας καθοδηγεί στο παρόν, σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα.

Η παρουσία του στη Θεσσαλονίκη είναι υπενθύμιση πως η Ορθοδοξία δεν είναι απλώς παράδοση, αλλά ζωντανή πνοή που συνδέει τον άνθρωπο με τον Θεό, αλλά και με τον συνάνθρωπό του. Σε μια εποχή που η κοινωνία δοκιμάζεται από κρίσεις και προκλήσεις, ο Πατριάρχης με τον λόγο του δίνει μήνυμα ελπίδας, ανθρωπιάς και πνευματικής ανάτασης.

Η Ελλάδα είχε και θα έχει πάντοτε ανάγκη από αυτή τη φωνή. Και η Θεσσαλονίκη, η συμβολική της πρωτεύουσα στον Βορρά, γίνεται για ακόμη μια φορά ο τόπος όπου η πίστη συναντά την ιστορία και η ιστορία γίνεται εφαλτήριο για το μέλλον.

Ο Πατριάρχης στη Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς γεγονός· είναι μήνυμα. Μήνυμα πίστης, ενότητας και προσήλωσης στις αξίες που κρατούν όρθιο τον Ελληνισμό.

Η απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) να βάλει τάξη σε ζητήματα που επί δεκαετίες ταλαιπωρούν τους Δήμους, ανοίγει μια νέα σελίδα στον πολεοδομικό σχεδιασμό. Ο καθορισμός τοπικών ΝΟΚ, η τακτοποίηση οικισμών και η οριστική αποσαφήνιση αρμοδιοτήτων στις Πολεοδομίες δεν είναι απλώς τεχνικά ζητήματα. Είναι η βάση για να σταθεί όρθια η τοπική αυτοδιοίκηση με σχέδιο, με προοπτική και με σεβασμό στην πατρίδα μας.

Ο πολεοδομικός σχεδιασμός δεν είναι πολυτέλεια· είναι ζήτημα εθνικής σημασίας. Χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς σχέδιο πόλης και σωστή διαχείριση της γης, οι Δήμοι παραμένουν έρμαια στην αυθαιρεσία, στην αναρχία των κατασκευών και στην αδυναμία να εξυπηρετήσουν τους πολίτες. Η Ελλάδα που οραματιζόμαστε δεν μπορεί να βασίζεται σε πρόχειρες λύσεις.

Τα υπέρ του πολεοδομικού σχεδιασμού είναι αδιαμφισβήτητα:

Δίνει σταθερότητα και προοπτική σε δημότες και επιχειρηματίες. Ο καθένας ξέρει πού και πώς μπορεί να χτίσει, να επενδύσει, να δημιουργήσει.

Προστατεύει το περιβάλλον, γιατί οι οικισμοί αναπτύσσονται με όρους βιωσιμότητας και όχι με τυφλές επεκτάσεις που καταστρέφουν δάση, παραλίες και γόνιμη γη.

Ενισχύει την τοπική οικονομία, γιατί οργάνωση σημαίνει ανάπτυξη, τουρισμός με κανόνες, επιχειρηματικότητα με δικαιοσύνη και προοπτική.

Καλλιεργεί εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος, γιατί βλέπουν ότι η Πολιτεία δεν λειτουργεί αποσπασματικά αλλά με σχέδιο για το μέλλον.

Η Ελλάδα χρειάζεται Δήμους δυνατούς, με εργαλεία στα χέρια τους, που να χαράσσουν τον δρόμο της ανάπτυξης. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός είναι η πυξίδα. Και χωρίς πυξίδα, κανένα καράβι δεν φτάνει στον προορισμό του.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες δυνάμεις της ιστορίας είχαν πάντοτε οργανωμένες πόλεις, δομημένα χωριά, σχέδιο στη γη τους. Από την κλασική Αθήνα μέχρι τα οχυρωμένα χωριά της Μακεδονίας, η οργάνωση του χώρου ήταν πράξη εθνικής επιβίωσης. Έτσι και σήμερα, ο σωστός πολεοδομικός σχεδιασμός δεν είναι τεχνικό χαρτί είναι η ίδια η προϋπόθεση για να κρατήσουμε ζωντανό τον τόπο μας.

Η πατρίδα μας αξίζει να έχει Δήμους που στέκονται ισότιμα με τις ευρωπαϊκές πόλεις. Δήμους που θα δώσουν στα παιδιά μας το δικαίωμα να ζουν σε όμορφα, οργανωμένα, πράσινα μέρη. Δήμους που δεν θα «τρέχουν πίσω από τα γεγονότα», αλλά θα σχεδιάζουν το αύριο με καθαρότητα και δύναμη.

Σήμερα, το ΥΠΕΝ κάνει το αποφασιστικό βήμα για να μπει τάξη. Είναι ευθύνη όλων μας, αιρετών και πολιτών, να στηρίξουμε αυτήν την προσπάθεια. Γιατί ο πολεοδομικός σχεδιασμός δεν είναι μόνο για τα χαρτιά των γραφείων· είναι η ίδια η Ελλάδα που χτίζουμε κάθε μέρα.

Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα στην ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας. Το 2028 θα είναι το έτος που τα πρώτα F-35 θα προσγειωθούν στη χώρα μας, σηματοδοτώντας την είσοδο σε μια νέα εποχή αεροπορικής υπεροχής. Μεθοδική δουλειά, στρατηγικός σχεδιασμός και σταθερές σχέσεις με τις ΗΠΑ έφεραν το αποτέλεσμα: η Ελλάδα θα διαθέτει πλέον το πιο εξελιγμένο μαχητικό αεροσκάφος στον κόσμο, ενισχύοντας καθοριστικά την αποτρεπτική της ισχύ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η συμφωνία για έως 40 F-35A, με τα πρώτα 20 να αποτελούν την αρχική παρτίδα, έχει ήδη δρομολογηθεί. Η έγκριση από την Ουάσιγκτον ήρθε το 2024 και έκτοτε όλα βαδίζουν σύμφωνα με το πρόγραμμα. Οι βάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας, με πρώτη την Ανδραβίδα, αναβαθμίζονται ώστε να υποδεχτούν τον νέο τύπο: νέες υποδομές, δίκτυα, ασφάλεια και τεχνολογία αιχμής συνθέτουν το σκηνικό.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία βλέπει το όνειρο του F-35 να απομακρύνεται. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχείρησε στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αμερική να ανατρέψει την κατάσταση, να πιέσει, να ξανανοίξει την πόρτα του προγράμματος. Όμως, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα «εξεταστεί» το μέλλον της τουρκικής συμμετοχής, δεν υπήρξε καμία αλλαγή. Η Ελλάδα προχωρά απρόσκοπτα, το χρονοδιάγραμμα παραμένει σταθερό, και η Άγκυρα μένει εκτός.

Η μόνη εναλλακτική που προβάλλει η Τουρκία είναι το δικό της μαχητικό KAAN. Ένα πρόγραμμα με φιλοδοξίες, αλλά και με ανυπέρβλητα εμπόδια: τεχνολογικά κενά, αβεβαιότητες και χρονοδιαγράμματα που ξεπερνούν την επόμενη δεκαετία. Η Ελλάδα, αντίθετα, θα διαθέτει επιχειρησιακά το κορυφαίο stealth μαχητικό μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.

Η Ελλάδα κερδίζει χρόνο και στρατηγικό βάθος. Εξοπλίζεται με σοβαρότητα, προνοητικότητα και σεβασμό στον Έλληνα φορολογούμενο. Το 2028 δεν είναι μακρινό είναι αύριο. Και τότε, η γαλανόλευκη θα κυματίζει ακόμη πιο ψηλά, γιατί η πατρίδα μας θα έχει εξασφαλίσει το πλεονέκτημα που της αξίζει.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι απειλές δεν έχουν πάντα τη μορφή που γνωρίζαμε στο παρελθόν. Τα πρόσφατα περιστατικά με drones που παρέλυσαν το αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης και προκάλεσαν χάος σε χιλιάδες επιβάτες, δεν ήταν μια «σύμπτωση» ή ένα απλό τεχνικό ζήτημα. Ήταν μια επίδειξη αδυναμίας, μια προειδοποίηση ότι οι κρίσιμες υποδομές της Ευρώπης είναι ευάλωτες, ότι τα σύνορά μας αμφισβητούνται συνεχώς και ότι οι αντίπαλοί μας είναι έτοιμοι να δοκιμάσουν τα όριά μας.

Ως Ευρωπαίος πολίτης, αλλά και ως επιχειρηματίας που πιστεύει στη δύναμη της ενότητας, δεν μπορώ να παρακολουθώ σιωπηλός. Η ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι ζήτημα πολυτέλειας, είναι ζήτημα ύπαρξης. Χωρίς ασφάλεια, δεν υπάρχει οικονομία, δεν υπάρχει ελευθερία, δεν υπάρχει μέλλον για τις επόμενες γενιές.

Οι αντίπαλοι μας επιλέγουν υβριδικές μεθόδους: drones, κυβερνοεπιθέσεις, παραβιάσεις εναέριου χώρου, προπαγάνδα. Δεν χρειάζονται τανκς και στρατοί για να χτυπηθεί η καρδιά της Ευρώπης. Αρκεί ένα drone για να σταματήσει ένα διεθνές αεροδρόμιο, να πληγεί η εμπιστοσύνη, να μπει ο φόβος στον πολίτη. Η απάντησή μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη: δύναμη, αποφασιστικότητα και ενότητα. Πρέπει να επενδύσουμε σε τεχνολογίες αντι-drone και σε ευρωπαϊκά συστήματα άμυνας.

Να θωρακίσουμε τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα δίκτυα ενέργειας, το διαδίκτυο.

Να δημιουργήσουμε μια Ευρώπη που δεν θα φοβάται, αλλά θα εμπνέει σεβασμό. Δεν είναι μόνο ζήτημα πολιτικής. Είναι ζήτημα πατριωτισμού, ζήτημα ευθύνης προς τα παιδιά μας. Η Ευρώπη που ονειρευόμαστε πρέπει να είναι ελεύθερη, δυνατή, ασφαλής. Και αυτό απαιτεί θάρρος, ενότητα και προνοητικότητα.

Είμαι πεπεισμένος ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Αρκεί να σταθούμε όρθιοι, να μην εφησυχάσουμε, και να δείξουμε ότι η Ευρώπη δεν θα λυγίσει ποτέ μπροστά σε απειλές – όποια μορφή κι αν αυτές πάρουν.

Η ασφάλεια της Ευρώπης δεν είναι ένα απλό ζήτημα. Είναι το καθήκον μας. Είναι το μέλλον μας.

Ως επιχειρηματίας και Τομεάρχης Περιβάλλοντος της Νέας Δημοκρατίας, πιστεύω ακράδαντα ότι η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να παραμένει δέσμια ενός παλιού μοντέλου ανάπτυξης, που στηρίχθηκε σε χαμηλούς μισθούς, στην υπερδιόγκωση του τραπεζικού τομέα και στην κατανάλωση χωρίς στρατηγικό προσανατολισμό. Η…